Zapraszamy na Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP). Perforacje. Prowokacje. Proklamacje, którego inspiracją jest współpraca międzypokoleniowa. Podczas wydarzenia zderzymy działania twórczyń/twórców młodego pokolenia z procesem twórczym opartym na doświadczeniu uznanych performerek/performerów.
Kiedy: 5-7 grudnia 2025
Gdzie: Studio na Grobli Instytutu Grotowskiego
Celem PPP prezentacja dorobku w obszarze sztuki akcji, performansu, instalacji, audio-artu i praktyk metateatralnych.
Wartością dodaną jest aktywna współpraca miejskiej instytucji kultury (Instytut im. Jerzego Grotowskiego) ze środowiskiem akademickim uczelni artystycznych: wrocławską filią Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego (Wydziałem Aktorskim i Wydziałem Lalkarskim), Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta (Wydział Rzeźby i Mediacji Sztuki) oraz Akademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego.
Chcemy stworzyć warunki sprzyjające rozwojowi performansu, ale także krytycznemu myśleniu o sztuce. Dążymy do tego, aby żywa sztuka, przejawiająca się w „obecności” i „działaniu”, nie tylko była praktykowana, ale także żeby wokół tej praktyki rozwinęła się refleksja nad istotą performansu. Kuratorka Przeglądu Monika Wachowicz pragnie „żeby PPP stał się przeglądem aktualnych zjawisk z obszaru sztuki akcji, dialogiem tworzącym przestrzeń dla sztuki performansu – nie jako dodatku, lecz jako samej istoty działania, które podlega nieustannej transformacji”.
Podczas Przeglądu poruszymy m.in. tematy cielesności, oporu wobec utartych konwencji, ale również zanurzymy się w aktualnym, zmysłowym doświadczeniu.
Performans to interakcja z publicznością: niektóre z działań będą wymagały od publiczności gotowości wejścia w stan jednoczesnej obecności „tu i tam” (Impuls – performans Niny Basty i Elio Słomińskiego).
Performans nie ucieka od technologii: rozpoczniemy interaktywną wystawą performatywną Dominiki Sobolewskiej, Aleksandry Sitek, Davida Normingtona & Mindful Design Studio pt. Empathic Design: Obiekty Performatywne. Chodzi o zbadanie, jak fizyczne obiekty mogą funkcjonować jako narzędzia działania, reagowania i współobecności, a nie wyłącznie jako elementy procesu projektowego.
Performans może również wyrażać pustkę. Stanowić deklarację bez treści, wyraża pustkę. Nawiązując do tytułowych PROKLAMACJI celowo może stanowić manifest dla samego manifestu: „akt, który krzyczy nie po to, by coś zadeklarować, ale by zaistnieć” (wiercić dziurę w brzuchu – performans Natalii Pietrulewicz, Nadii Ostrycharczyk i Angeliki Matijczak).
Performans może być krytycznym komentarzem do aktualnej sytuacji społecznej: Plastsupper (Performans Dominiki Sobolewskiej i Michaliny Kosteckiej) wykorzystując rytuał zbiorowego jedzenia form syntetycznych, prowokuje do refleksji nad ludzkim uwikłaniem w globalny kryzys środowiskowy. W zawieszeniu Oleny Matoshniuk i Tomasza Opani przedstawia perspektywę imigrantki. Mówi o konieczności funkcjonowania w nieustannym oczekiwaniu i wiążącym się z tym ograniczeniem swobód.
Performans to aktywne uczestnictwo: high performance (performans Mai Massier i Marty Król) będzie eksperymentem badającym granice autonomii i wpływu jednostki na proces kolektywny oraz wpływu kolektywu na jednostkę.
Performans nie istnieje bez eksplorowania napięcia. Maria Bitka i Lilianna Leń w widzialne / niewidzialne namówią nas do symbolicznego wykluczenia jednego ze zmysłów.
Performans nie musi być ładny. Może go inspirować również estetyka brzydoty w sztukach wizualnych. Marta Bratuś, Oliwia Kawa, Agnieszka Raczkowiak i Tomasz Wyłomański w Estetyce brzydoty sprawdzą, jak można uwolnić ciała i umysły od dawnych oraz współczesnych kanonów piękna.
Performans może obnażać ludzkie słabości: Obiekt pożądania (performans Idy Kwaśnicy) wykorzystuje temat ludzkiej słabości do dóbr luksusowych, której wyrazem są absurdalne sytuacje prowokowane przez nieposkromione pragnienie ich posiadania.
Performans może nas zmuszać do zajęcia stanowiska: Antykontrast (performans Jana Żmudzińskiego) to performans poruszający tematy współczesnej radykalizacji postaw, hejt oraz skrajne, uproszczone myślenie, które redukuje rzeczywistość do czerni i bieli.
Performans inspiruje się światem nie-ludzkim: Choreografia performansu Nieloty (Marta Mańka, Daria Salna i Jagna Nawrocka) opiera się na rytuale ucieleśniania ptasich atrybutów oraz dialogu trzech ciał poszukujących formy dla ekspresji zduszonej mądrości.
Performans może być queerowy: Szara strefa (Performans Marii Lisovskiej, Vasylyny Martseniuk, Vladyslava Nesterchuka) opowiada o ludziach, którzy nie wiedzą, kim są, żyją w szarej strefie. Także ci, którzy wiedzą, ale muszą tę wiedzę ukrywać, są tam uwięzieni.
Performans bywa opowieścią o bezradności: Młotek, który mam w głowie (performans Marty Bordych i Mikołaja Wojciechowskiego) jest o zaniku pamięci. O demencji o podłożu genetycznym, która jest jak wyrok, nie można od niego uciec.
Performans z reguły jest o relacji: Głosy (Performans Emilii Burtan i Inez Wilczewskiej) to rozegrana na dwa smyczki opowieść o ludziach, żyjących razem i osobno.
Performans to bycie w procesie. Czy obecność/nieobecność tu i teraz wpływa na bieg wydarzeń, czy raczej powoduje, że jesteśmy świadomi/nieświadomi losu, który jest nam pisany? Przekonamy się podczas Panaceum – performansu Mai Koszycy, Poli Ptak, Julii Borowieckiej, Tadeusza Sośnierza, Zuzanny Darosz i Kacpra Różańskiego.
Zapraszamy również na performanse GOŚCINNE
Performans Agnieszki Kulińskiej – akt działań twórczych sześciu artystek w procesie. Próba „to perform” – działania, akcji – co często w konfrontacji z odbiorcą wywołuje potrzebę „sprostania”, „osiągnięcia spełnienia”, „popisu”, „pójścia na całego”.
La Fin – Instalacja performatywna Studia WACHOWICZ/FRET
Dotyczy głęboko rozumianej ekologii kultury – zachowań, mikro- i makrorytuałów, lecz przede wszystkim ekologia środowiska komunikacyjnego i prawa do wyrażania siebie wobec innych.
No Exit – Performans Magdy Tuki i Anity Wach
Artystki będą złorzeczyć, zaklinać i przeklinać, wygłaszać złowieszcze przepowiednie. Bez cenzury. Może z sensem, a może bez. Z determinacją, na jaką pozwala im elastyczność języka i nieugiętość ciała.
Romeo – Performans Artiego Grabowskiego
Balkon dla osoby chorej na agorafobię jest jedynym portalem komunikacyjnym ze światem zewnętrznym. Stanowi proscenium, z którego emerytowany profesor deklamuje swoje traktaty, obwieszczenia dla sąsiadów i moralizatorskie ostrzeżenia dla całego świata.
Pełny program: https://grotowski-institute.pl/wydarzenia/program-ppp
Patronat medialny
